Ostatnio z lekkim sarkazmem kontemplowałam podstawowy czynnik społeczny, który  wywiera bezpośredni wpływ na życie ludzkie, relacje międzyspołeczne, zachowania jednostek oraz kształtowanie nowego społeczeństwa. Był to "światopogląd". 

Różnice poglądów, opinii, interpretacji od wieków wywierają ogromny wpływ na każdy element naszego życia, gospodarki, polityki. Budują systemy, uczą ogólnie przyjętej etyki, uprzyjemniają lub druzgoczą życie. Jednakże mamy XXI wiek. Żyjemy w kraju neutralnym, stwarzającym warunki dla różnych nacji, a mimo to wciąż spotykamy się z brakiem tolerancji, dezaprobatą, zmuszaniem do własnych często nieracjonalnych poglądów. Wielu osobom ciężko pogodzić się z tym, że inni mają prawo do własnego zdania, opinii, interpretacji, i że to ich poglądy mogą okazać się prawdziwe. Stereotypy, fanatyzm, psychologiczne sterowanie jednostkami doprowadzają do śmieszności niekiedy całych grup społecznych. Z tego powodu spotykamy się z frustracją przekonanych o własnej racji, ocenianiem pozostałej części społeczeństwa, pogardą dla posiadających inne zdanie. Rozumiem, że szczególnie starsze pokolenie uczone było życiowej  techniki odtwarzania, ale dzisiejsza sytuacja, postęp techniki, wiedzy, wolność słowa, stwarzają idealne warunki do odkrywania własnego zdania, stanowiska w wielu kwestiach, poznawania nauk, niegdyś nam niedostępnych.  Mimo to, w mentalności wielu osób nic się nie zmienia.

Pewnego razu ucięłam sobie pogawędkę z przypadkiem poznaną w sklepie osobą. Sprawiała wrażenie sympatycznej, ciepłej i rozważnej osoby. Przy kolejnych spotkaniach rozmawiałyśmy na różne tematy. Pewnego razu, kiedy żartowała o waśniach międzyludzkich, ze śmiechem odpowiedziałam: "o jejciu, ja tam bym tak nie mogła" - ot, tak, wyrwało mi się. Oczywiście nie miałam nic złego na myśli. Nie dokonywałam oceny, po prostu wykazałam różnice naszych charakterów. I wyobraźcie sobie, że to był koniec tej uroczej, zabawnej osoby. Niesamowicie się zdenerwowała, posłała mi kilka długich epitetów i od tego czasu spogląda na mnie z ogromną pogardą. Jakby tego było mało, dowiedziałam się wówczas jakie ma o mnie złe zdanie, i jak to bardzo źle skończę kiedy się zakocham, bo oczywiście kobieta wie lepiej niż ja sama na temat własnych uczuć.  
- To nieprawda! Ty nie kochasz! - wykrzyczała mi w twarz. - Jak się zakochasz to zobaczysz jak wpadniesz! Takie jak ty najszybciej wpadają, a w tedy zmienisz zdanie.

 Hm. I pomyśleć, iż poszło o zwykłe zasady człowieczeństwa. Ku niezadowoleniu rozmówczyni wyraziłam zdanie, które do dziś podtrzymuję: "ludzie powinni się szanować". Jeżeli tym można podpaść społeczeństwu.... to bardzo proszę... :)